Blog “Meebuigen”

23. dec, 2018

Vanuit een boomstam zijn er vaak nieuwe vertakkingen mogelijk. Zo ook is onze manier van werken en leven bij te buigen. We hoeven niet altijd vast te houden aan de richting die de oorspronkelijke stam heeft ingezet. Sterker nog: Het getuigt van moed en inzicht om op tijd bij te buigen. Betekent dit dat we dan niet met anderen mee kunnen gaan in de stroom? Nee, dat zeker niet. We worden denk ik niet voor niets in een bepaalde omgeving geboren en groot gebracht. Ik vind het belangrijk om dicht bij die omgeving te blijven en om me er niet tegen af te zetten, maar wel probeer ik de omgeving mee te nemen in verandering. Hierbij stimuleer ik eigenaarschap, eigen initiatief, flexibiliteit en creativiteit van de ander. Het proces van geven en ontvangen hierbij, helpt mij dan weer om mijn richting scherper te krijgen. Het helpt me om mijn nieuwe richtingstak steviger te laten groeien.

Toen ik op de lagere school zat en iemand vroeg me: "Wat wil jij later worden?", dan antwoordde ik weleens: "Directeur". Ik had overigens geen idee waarvan ik directeur zou moeten worden, maar ik wilde graag invloed krijgen om dingen anders te kunnen doen. In mijn beleving kun je als leidinggevende aanzienlijk verschil helpen uitmaken voor je omgeving,al zitten her en der ook nog mensen op een dergelijke positie vanwege salaris, status of ander eigen gewin. Een andere baan zou leerkracht kunnen zijn en tenslotte wilde ik in mijn herinnering ook graag beroemd worden, maar daarin stond ik vast niet alleen op die leeftijd.

Waarom wilde ik dingen dan anders doen? Waarbij zocht ik naar invloed?

Ik denk omdat ik me anders voelde dan veel anderen. Van mijn vroege jeugd herinner ik me dat ik hier eigenlijk helemaal niet wilde zijn. Ik hoorde er naar mijn idee nooit helemaal bij. Voetballen of andere teamsporten waren soms wel leuk, maar de competitiedrang, vaak ten koste van anderen ging er bij mij niet in. Ik zocht telkens naar bevestiging voor dat het ook goed was wat ik deed. Voor wat ik voelde. Ja, voor wat ik voelde. Tegenwoordig is een begrip als "hooggevoelig" gelukkig steeds meer ingeburgerd, maar in mijn jeugd was dit nog relatief onbekend. Een jongen hoorde mee te doen met andere jongens in de omgeving. Je moest mee met de oorspronkelijke richting van de stam van de boom, anders viel je erbuiten en ving je “te”veel wind.

Als volwassene werd ik wat ik destijds, onbewust had gevraagd. Eerst leraar basisonderwijs en later ook directeur en daarbij coach en begeleider. Telkens leek het alsof ik er niet zelf voor koos, maar dat ik ergens inrolde waar iets veranderd mocht worden, bijvoorbeeld voor de kinderen in de klassen of voor de mensen die er werken, voor de omgeving ook, voor saamhorigheid en verbinding. Soms lukte dit en lukt dit nog steeds en soms stond ik misschien te ver van oorspronkelijke belijning, van hokjes, kaders en systemen af. Daar was ik waarschijnlijk niet de juiste leidinggevende, al is er wellicht wel wat wakker geschud. Beroemd ben ik zeker niet, maar wel mocht ik ervaring opdoen in de radiowereld en voorzichtig ruiken aan de televisiewereld. De ervaringen die ik daar heb opgedaan hebben me sterker gemaakt in de uiting van mijn mening naar buiten. In het durven te laten horen van mijn stem die hopelijk wordt meegenomen door de wind ter stimulering van vertakkingen van (andere) bomen. Het had dus een doel.

Deze tijd vraagt om dingen op een andere manier te mogen doen. Spannend misschien, maar o zo nodig voor een proces waar we samen voor staan: Het vreedzaam samen kunnen leven op een aarde met bronnen voor ons allemaal. Leven met respect en acceptatie voor elkaar. We bewegen niet meer alleen in onze eigen hokjes en tussen de lijntjes. De begrenzingen gaan er tussenuit. Spannend? Nee hoor. Als we elkaar maar (verder) helpen. Soms doet dat (groei)pijn, maar uiteindelijk wordt onze wereld daarmee een stuk groter en toegankelijker, als we hierop vertrouwen en hierin een voorbeeld willen zijn. Fijne Kerstdagen en een inspirerend en veilig 2019 toegewenst. Heb vertrouwen En buig mee met de tijd!